Void – Violence – Victim – Void – Violence – Victim – Void – Violence – Victim – Void – Violence
Dat is de chain of violence volgens Brent Blair. Een keten van geweld die terug te vinden is in conflictgebieden; de slechte buurten van Los Angeles, de Femicides in Juarez Mexico, het conflict tussen Palestina en Israël, de genocide in Rwanda. Eind oktober was Brent Blair op uitnodiging van Stichting Formaat in Nederland, op 28 oktober 2011 deed hij Utrecht aan om een workshop en presentatie te geven over zijn werk in Rwanda.
Brent Blair werkt met victims, om de chain of violence te doorbreken. Daarin stelt hij zich heel bescheiden op wat betreft de invloed die hij kan hebben, vooral buiten de Verenigde Staten. Daar draagt hij zijn werkwijze over aan welzijnswerkers, zodat zij zelf verder kunnen werken om hun land te helen. Hier kan je meer lezen over de theorie achter de methode.
Brent Blair ontwikkelde op basis van Theatre of the Oppressed van Augusto Boal een methode om het zwijgen over het verleden te openen. Om ‘the unspeakable’ te voelen en een fysieke vorm te geven in het ‘Museum of the Unspeakable’. Zonder woorden, maar met je lichaam geef je vorm aan ‘the unspeakable’ in jezelf. Het gaat nadrukkelijk niet om het in beeld brengen van een traumatische ervaring, maar om wie je nu bent als mens die die ervaring in zich meedraagt. Heel in het kort komt het erop neer dat de partner met wie je werkt, jouw houding kopieert zodat je via die persoon naar jezelf kan kijken, en naar alle anderen die hun ‘unspeakable’ vorm geven. Het voert te ver om de hele oefening te beschrijven, bovendien is het iets dat je vooral begrijpt door het zelf te ondergaan. De aanwezigen werden diep geraakt door de eerlijkheid, de echtheid van wat we elkaar lieten zien en het vertrouwen om dat te delen. Delen zonder precies uit te hoeven leggen, zonder precies te weten wat de ander bedoelt. Delen in een taal zonder woorden waarmee je misschien wel het beste kan zeggen wat je bedoelt.
Hier is kunst het middel. In een land waar niet gesproken wordt over het nabije verleden. Waar iedereen tegenwoordig Rwandan is in plaats van Hutu of Tutsi. In plaats van slachtoffer, dader, ooggetuige, weduwe, overlevende, vluchteling of wees. Het opbouwen van een gezond land met gezonde bedrijvigheid gaat nog heel moeizaam. Daarvoor moeten opnieuw relaties aan worden gegaan met onbekenden die je vertrouwen geven, met wie je samenwerkt.
Deel je mening
Theatre of the Unspeakable wil een allereerste voorzichtige stap zetten in het verwerken, het opbouwen van een nieuw land zonder het verleden te vergeten. Hoewel de methode is ontwikkeld in een totaal andere context, lijkt ‘The Museum of the Unspeakable’ ook in de westerse wereld bruikbaar. Brent Blair hoopt met zijn workshops en presentaties mensen te inspireren om zelf aan de slag te gaan met ‘The museum of the Unspeakable’. Dus ben je geïnspireerd geraakt door de workshop en presentatie, deel je ervaring met ons! @vredevanutrecht of mail